آقای رئیس جمهور!

آقای رئیس جمهور!
صدای من به شما می رسد؟!

آقای رئیس جمهور! اگر صدای من به شما می رسد، لطفا گوش فرا دهید!

ما در مورد وضعیت اسف بار زندگی بازنشستگان طنز می نویسیم، به جایی نمی رسد.
نطنز می نویسیم، گم و گور می شود.
شما بفرمایید ما چه کنیم و شکایت به کجا بریم؟
خواهش می کنیم، نمی شنوید.
تمنا می کنیم، ترتیب اثر نمی دهید.
عصبانی می شویم، عین خیالتان نیست.
ناله می کنیم، ناله مان در گلو می شکند.
مگر شما در قبال ما احساس مسئولیت نمی کنید؟!
اگر مشکل ما را که در حال موت هستیم نمی توانید حل کنید چه رئیس جمهوری؟!
آمدیم بعد از مرگ ما شما دلتان به حال ما سوخت و رفع مشکل کردید بعد از مرگ ما اگر هم این امکان به وجود آمد به چه درد ما می خورد؟
مگر ما چند بار می خواهیم زندگی کنیم؟

آقای رئیس جمهور!

تحمل گفتی و من هم که کردم سالها اما
چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت

و من امروز به شما می گویم:
قطعا و حتما یادت رفته پیمانت.
اگر من با این شرایط، دار فانی را وداع گفتم حتم و یقین داشته باشید که ...
این زندگی به یقین که به لعنت خدا هم نمی ارزد!!

✍️ منوچهر انتظار